Shame

Open en bloot

Shame, een film die je toch wel even naar adem doet happen. Hoofdpersonage Brandon Sullivan (Michael Fassbender) laat je direct kennis maken met zijn enorme penis en zijn daaraan vasthangende seksverslaving. Alles in zijn leven draait om seks. Op het werk staat zijn harde schijf vol vunzige porno. Als hij uitgaat kan hij niet weerstaan aan de drang een onschuldige vrouw te versieren om ze daarna traditiegetrouw de ziel uit haar lijf te neuken. Zelfs tijdens een toiletbezoek grijpt Sullivan naar zijn penis.

Wanneer zijn zusje Sissy bij hem komt logeren wordt het verhaal helemaal te gek voor woorden. Om de één of andere reden maakt Sissy van haar broer helemaal een gestoord individu. Sullivan is er ook niet vies van zijn zusje een flinke bolwassing te geven. Om een voorbeeld te geven: op een gegeven moment wordt Brandon zo boos op zijn zus dat hij haar slaat, waardoor zij wegvlucht van hem. Helse uitscheldtirades zijn ook niet vreemd voor de broer en zus. Het is ook snel duidelijk dat Sissy geen mentaal sterk figuur is. Dat valt de hele film op, maar zeker wanneer ze een mislukte zelfmoordpoging onderneemt.

Werden ze vroeger als kind misbruikt? Of hebben ze één of andere traumatische gebeurtenis meegemaakt? Je hebt er als kijker het raden naar. Regisseur/scenarist Steve Mcqueen laat niets los over eventuele traumatische gebeurtenissen in het leven van de twee. Het is wel duidelijk dat ze beiden iets moeten hebben meegemaakt, want ze zijn niet van deze wereld.

Een scène die mij toch wel is bijgebleven is het moment dat Sissy moet optreden in het restaurant. Tijdens haar optreden zie je ook dat Brandon een traan laat rollen. Op dat moment besef je dat hij ook maar een mens is, die met een verschrikkelijke drang naar seks door het leven moet gaan. Een gevoel van medeleven zindert op dat moment door je lichaam. Dit stuk uit de film duurt zo lang dat je een zucht slaakt als ze dan toch eindelijk stopt met zingen. De doodse stilte die dan minuten lang de bovenhand heeft genomen eindigt dan ook bruusk.

De moraal van het verhaal is dat Shame met momenten toch wel moeilijk te begrijpen is, omdat er niet echt een verhaal in zit. De rode draad door de film is het hebben van een seksverslaving, iets wat in onze maatschappij steeds meer voorkomt. Verder valt er aan de film niet veel te begrijpen. Er gebeurt praktisch niets. Je krijgt geen antwoorden op de vragen die je je ongetwijfeld stelt. Dit is waarschijnlijk ook de tactiek van Mcqueen. De mensen zo nieuwsgierig maken dat ze op het puntje van hun stoel zitten, snakkend naar antwoorden.

Een eigenaardige film is wel het minste wat gezegd kan worden. Toch moeten we in ons achterhoofd houden dat vele mensen lijden aan een seksverslaving. Dus deze film kan een goede leerschool zijn om de aandoening wat beter te begrijpen.

Sarah, het meisje dat ze nooit meer zou zijn

16 juli 1942, een tijd die bij vele mensen angst en verafschuwing opwekt. In deze periode hielpen de Fransen de Duitsers met het arresteren  van Joodse volgelingen. De familie Starzinski is Joods en dus ook zij worden slachtoffer van de jodendeportering. Het ooit zo gelukkige leven van deze familie verandert in de hel, en Sarah zal nooit meer Sarah zijn.          

Terwijl Sarah en haar broertje Michel vrolijk met elkaar spelen verandert hun leven opslag door een bonk op de deur. De Fransen willen de familie arresteren, maar nog voor ze dat kunnen doen krijgt Sarah het idee om haar broertje in de kast op te sluiten. Ze wil hem op die manier beschermen van een vreselijk trauma. Uiteindelijk komen Sarah, haar moeder en vader terecht in een vreselijk stinkend wielerstadion, Velodrome d’Hiver. Het is er bloedheet en sanitaire voorzieningen zijn er niet. Van daaruit wordt het gezin naar een kamp gebracht waar ze brutaal van elkaar worden gescheiden. Vanaf dat moment zal Sarah nooit meer worden wie ze ooit was.

Zestig jaar later doet journaliste Julia Jarmond onderzoek naar de razzia die destijds had plaatsgevonden. Ze komt tot de ontdekking dat ze op dat moment woont in het toenmalige huis van de familie Starzinski. En dan blijkt dat haar schoonfamilie Tézac al die jaren een vreselijke gebeurtenis geheim hebben gehouden. Jarmond raakt helemaal bezeten door haar onderzoek en is vastberaden alles te weten te komen, al is dat tegen de zin van haar schoonvader.

De film is zo puur en echt dat je je tranen maar moeilijk kunt bedwingen. Om een voorbeeld te geven, het moment dat Sarah van haar moeder wordt gescheiden en als een beest wordt ondergespoten met water terwijl ze ziek is zorgt onmiddellijk voor een krop in de keel. Er zijn dus momenten dat je beter een zakdoek bovenhaalt.

De film is gebaseerd op waargebeurde feiten die zich hebben voorgedaan tijdens de tweede wereldoorlog. Helaas hebben vele families deze pijnlijke tragedie moeten ondergaan. Voordat deze film werd uitgebracht is er eerst nog een boek over geschreven door Tatiana de Rosnay. Een steengoede schrijfster die deze pijnlijke gebeurtenissen prachtig heeft weten te verwoorden.

De rol van Julia wordt gespeeld door de bekende Kristin Scott Thomas. Wat zo bewonderenswaardig is aan deze Britse actrice is dat ze perfect de Engelse en Franse taal beheerst. Ze is al lang actrice en weet steeds weer haar ziel te leggen in de rollen die ze speelt. Zo heeft ze al in verschillende goede film gespeeld zoals: The Horse Whisperer en Il y a longtemps que je t’aime.

Wie deze film nog niet heeft gezien moet zeker niet meer twijfelen. Het is absoluut de moeite waard.